Wales#10 Pardon me?

Het is grappig, God en mensen. Het verschil ertussen doet me vaak glimlachen. Achteraf dan. Voor Wales was ik namelijk best wel zenuwachtig over de taal. Ik ben gewend om Engels te praten maar mijn woordenschat is vreselijk. Een gesprek voeren over je hond of hoeveel broertjes en zusjes je hebt, is echt geen probleem. Maar een gesprek over Jezus? Toch was al die angst nergens voor nodig. Want welk gesprek ik ook aan ging, het ging goed. Tuurlijk was het soms naar woorden zoeken. Maar wat je echt wilt zeggen, dat lukt altijd.

Ik besefte dat God niet moeilijk doet over talen. Bij de toren van Babel was het nodig om ons door talen uit elkaar te halen. Om te leren dat we niet alles kunnen en dat God altijd nog de macht heeft. Maar bij Pinksteren wilde God ons weer bij elkaar brengen. Door tongentaal konden we elkaar verstaan. God regeert namelijk over talen. Als Hij wil dat Zijn liefde wordt uitgedeeld dan is alles mogelijk.

Een grens of taal kan mij niet meer weerhouden van Gods liefde uitdelen. Als Hij wil dat iets bekend wordt, dan zorgt Hij daar wel voor. In tongentaal, zonder woorden, of gewoon in Engelse woorden die je zelf nog niet eens kende!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s