Rare robots, rare avondjes en andere gedachten

 

In God is my salvation and my glory: the rock of my strength, and my refuge, is in God.

Het is laat. Eigenlijk gewoon nacht. Ik zit beneden op de bank van mijn ouders te zitten. Jep, inderdaad niks meer dan zitten. Mijn gedachten vliegen rondjes boven m’n hoofd.
Bijzonder avondje gehad. Gek gedaan met de liefste vriendinnen die een mens kan ontvangen en gefietst met alleen het licht van de maan. Bij mijn ouders aangekomen ben ik neergeploft op de bank. Op What’sApp had ik nog een heftig gesprek met een zus maar zij ging na verloop van tijd ook slapen.

Ondertussen is het gaan regenen. De regendruppels lijken te beseffen dat het zomer wordt, want ze tikken zo zacht mogelijk op het raam. Op Facebook vond ik al heel wat grappen over Zomertijd. Altijd leuk. Vooral hilarisch dat er elk jaar weer nieuwe komen. Alsof de mensheid elk jaar grappiger wordt.

Toch is dat niet zo. Aanslagen van deze week wekten de Nederlanders wakker. ‘Het komt nu wel erg dichtbij.’ Haat tegenover bepaalde bevolkingsgroepen wordt zelfs via de mannen in pak Nederland in gezonden. Iets met blond haar, meer of minder en politiek. Ik wil geen namen noemen, maar hij werkt op m’n zenuwen. Van een aanslag word ik niet bang, maar van zulke mensen wel.
Mijn gedachten vliegen van Brussel naar Amsterdam, weer terug naar België en landen uiteindelijk naast me op de bank.
Moe van al het denken. Soms zelfs moe van het leven. Ik vraag me wel eens af hoe het geweest zou zijn als we robots waren. Het enige wat we zouden horen was het gekraak van oud ijzer en wat elektronisch gepiep. We zouden precies doen wat goed is en niemand zou nog moe zijn. Elke avond aan het stopcontact zodat we de volgende dag weer verder kunnen kraken en bliepen. Iedereen doet zijn of haar taak en alles loopt op rolletjes. (Letterlijk en figuurlijk)
Mijn gedachten stijgen weer op en landen in Kapelle, waar ik vanavond was. Een avondje met alleen maar christenen, maar ik was een buitenstaander. Aan de ene kant voelde ik me werelds, aan de andere kant mega-gelovig. Wat was ik graag met iedereen in een diep gesprek gegaan. Verbazing en medelijden zijn de woorden die samen smolten deze avond. Misschien dat ik later in mijn werk nog eens iets kan betekenen voor de meiden die ik deze avond heb gezien.
Ik besef opeens hoeveel dingen ik tegelijk denk. En hoe moe ik ben. En hoe ik geen zin heb in al dat denken.
Rare wereld. Een bijzonder rare wereld. Raar dat jullie nog steeds aan het lezen zijn. Raar dat ik om twee uur ’s nachts nog beneden zit. Raar dat sommige christenen zo weinig zien van God. Raar dat er op dit moment plannen gemaakt worden voor de volgende aanslag. Raar dat er overal zoveel haat is. Raar dat iedereen dit weekend paaseieren ging zoeken.

Paaseieren zoeken… Paaseieren…
HALLO? Wat nou, paaseieren? Vlieg op, Paashaas! (Een nieuwtje: de paashaas legt geen eieren en is eigenlijk maar een verkleed mens.)
Laten we alsjeblieft focussen op het Lichtpunt in deze tijd. Laten we niet met oogkleppen op, als een schijnheilige door de wereld lopen. Laten we de ellende toegeven en daarbij wijzen naar het paas-Lam.
In al mijn kromme gedachten en in deze rare wereld, is een Mens gekomen om als God alles te overwinnen.
Geef toe dat het een rotzooi is hier. En focus op God. Hij overwon de dood. Hij overwon het kwaad. Hij overwon al ons piekeren.
Hoewel het nu regent, is het toch echt Pasen morgen.
De vrouwen kwamen bij het graf en zagen dat de steen was weggerold. Niets kon onze Heer Jezus Christus tegenhouden. Geen farizeeër of politicus, geen wapen van de beveiligers of terroristen en zelfs geen steen. Alles en iedereen zal moeten buigen voor Hem.
En dit komt echt recht uit mijn hart: Alsjeblieft, focus op Hem. Misschien zeg ik het wel vooral tegen mezelf en tegen al mijn gedachtenspinsels. Maar ik wil het ook met jullie delen.
Blijf niet zitten in je veilige, eigen wereldje. Durf toe te geven dat er ellende is maar weet dat in dat alles er een Verlosser is.
Een Verlosser die leeft. En een Verlosser die jou en mij liefdevol aanvaardt, dankzij het offer van Goede Vrijdag. Vergeet dat nooit.

En waarom we geen robots zijn? Omdat God wilde dat we voor Hem zouden kiezen. Bewust. Vol overgave. Vol vertrouwen. Zodat we blogs kunnen schrijven die theologisch niet goed onderbouwd zijn, maar die wel recht uit het hart komen. Ik ben géén robot omdat God wilde dat ik de eeuwige vreugde zou ervaren. Vreugde ondanks alle twijfels en moeiten. Een diepere houvast.

Because He lives, I can face tomorrow,
Because He lives, all fear is gone;
Because I know He holds the future,
And life is worth the living,
Just because He lives!

And then one day, I’ll cross the river,
I’ll fight life’s final war with pain;
And then, as death gives way to victory,
I’ll see the lights of glory and I’ll know He lives!

Ik bid voor je!!
Groetjes, Anne
Soli Deo Gloria

Advertenties

8 gedachtes over “Rare robots, rare avondjes en andere gedachten

  1. Mooi verhaal, Anne! Je kunt echt goed, verschrikkelijk goed schrijven! Volgens mij kun je zoo een column, officieel! In de krant schrijven.

    Groeten pap.

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    Like

  2. Lieve Anne,
    Ik hoorde wat vriendinnen van mij angstig praten over al die aanslagen en zelf werd ik dat er ook van. Het ene moment sta je er niet bij stil, het andere moment overstroomt mijn hoofd zo dat ik niet kan slapen. Maar ik zag dus net, een paar minuutjes geleden wat berichten over die aanslagen. En gelijk gaan mijn gedachten weer de verkeerde kant op. Ik weet niet waarom maar toen typte ik jou blog in, in de hoop dat jij er wat over geschreven had. En dat was zo en na dit blogje zijn die gedachten weg.God heeft de satan al lang overwonnen en hij is machtiger dan iedereen. En er komt een dag waarop al het kwaad weg zal gaan. Dankjewel dat je dit hebt geschreven! ❤
    Ik zou zeggen, je moet er echt echt wat mee doen, want je kan mensen bemoedigen! Zoals mij 🙂

    Liefs mij,
    een meisje van 14 jaar.

    Like

    1. Hey!! Wat een lief berichtje!
      En ik snap je angsten hoor. Het is goed om er over na te denken, zolang we niet de angst laten overheersen 🙂 Want God heeft inderdaad overwonnen! Als je nog eens behoefte hebt om er over te praten, mag je me altijd mailen.
      Psalm 18:2+3 “Ik heb U lief Heer, mijn sterkte,
      Heer, mijn rots, mijn vesting, mijn bevrijder,
      God, mijn steenrots, bij U kan ik schuilen,
      mijn schild, kracht die mij redt, mijn burcht.”

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s